رشد فیزیک

فیزیک و آموزش فیزیک

رانده شده به حاشیه

رانده شده به حاشیه


امروز (اول آذرماه) خبری در روزنامه ها با عنوان" نخستین کنگره ملی نخبگان ، توسعه پایدار با چشم انداز 20 ساله دیشب برگزار شد "  توجه ام را جلب نمود. در این مراسم همچنین لوح های تقدیری با عناوین  مختلف از فرهنگ و هنر تا آموزش عالی ، از گفتگوی تمدن ها تا اندیشه و سیاست و اقتصاد ،از بهداشت و درمان و توسعه ی پزشکی تا پژوهش و تحقیق و... به افرادی که در تحقق هدف کنگره نقشی داشته اند ، اعطا شد. چندین با ر خبر را خواندم تا شاید از آموزش و پرورش نیز عنوان و نشانی را بیابم که به خاطر نقش او در توسعه ی آموزش و پرورش لوح تقدیری را – که هر چند دردی را دوا نخواهد کرد – دریافت کرده باشد ولی با وجود هزاران هزار انسان عاشق و فداکار و زحمت کش و موثر هیچ نقش و اثری دیده نشد. به اعتقاد همیشگی ام بیش تر باور پیدا کردم ؛ بله ! آموزش و پرورش در کشورمان درحاشیه توجه – چه در مقام نظر و چه در مقام عمل - است.

  واقعیت آن است که حداقل چهار پنج دهه است که نتایج پژوهش ها ، نشست ها و همایش های مختلف جهانی بر نقش کلیدی آموزش و پرورش در توسعه  و توسعه ی پایدار کشورها اشاره دارد و حتی یونسکو پا را از این هم فراتر گذارده و می گوید " در و کلید توسعه ، آموزش و پرورش است".

 امروزه ، پژوهش های مختلف نقش کلیدی انسان  را در توسعه ی پایدار تایید کرده اند و حتی می گویند دلیل اصلی ناکامی اغلب برنامه های توسعه در جوامع جهان سوم این است که انسان در هیچ برنامه ی توسعه ای به عنوان عنصر محوری مورد توجه قرار نمی گیرد. از آنجا که انسان در آموزش و پرورش رشد و تکامل می یابد و خرد لازم را برای زندگی کسب می کند، و اساسا فلسفه ی وجودی آموزش و پرورش چیزی جز تحقق انسانیت نیست  ، شکی باقی نمی گذارد که انتخاب  هر مسیر دیگری به جز توجه بنیادی به آموزش و پرورش برای رسیدن به توسعه و توسعه ی پایدار ، انتخابی اشتباه و تبعات آن غیر قابل جبران خواهد بود. 

  
نویسنده : روح اله خلیلی بروجنی ; ساعت ٩:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱
تگ ها :